Historia Ju-jitsu i powstanie JUDO

Jak mówi kronika, w 230 roku p.n.e. cesarz Suinin zaprosił dwóch zapaśników uznanych za  najdzielniejszych, aby walczyli w jego obecności. Zapaśnicy ci nazywali się Nomi-no-Sukune i Taima-no-Kuchaya. Oczywiście walki zapaśnicze istniały przed Nomi-no-Sukune, ale po raz pierwszy opisane zostały w 720 roku w “Historii Japonii”. To co współcześnie nazywamy ju-jitsu, wcześniej uprawiane było pod różnymi nazwami, takimi jak yawara, tai jitsu, wa jitsu, topite, itd.

Każda z tych walk nauczana była w odrębnych szkołach, które różniły się między sobą zakresem i specjalizacją elementów techniki.

Samo powstanie ju-jitsu nie jest historycznie znane. Sztuka ta nie liczy więcej niż 350-380 lat. Istnieje wiele legend, które starają się wyjaśnić narodziny ju-jitsu. Dowodów autentycznych niestety nie ma, a większość opowieści podkreśla zasługi danej szkoły.

W okresie powstania Judo istniało w Japoni prawie 20 szkół ju-jitsu. Mistrz Kano, twórca judo, uczył się w dwóch: Kito ryu i Tenshiu shinyo ryu. Szkoły te specjalizowały się w rzutach i chwytach w parterze, takich jakie stosowane są we współczesnym judo. Inne szkoły nosiły inne nazwy, ale poza niewielkimi różnicami, nauczana w nich technika była podobna.

Zasady ju-jitsu opierają się najczęściej na ideale starej chińskiej książki o strategii, która stała się biblią japońskich wojowników epoki feudalnej - samurajów. Książka ta - to dzieło stratega chińskiego Hwang-Shin-Kona pod tytułem “W zręczności siła”. Znajduje się w niej takie oto zdanie: “Dąb może upaść, gdy trzcina stawia czoła burzy”.

Profesor Jigoro Kano stworzył judo wzorując się na technikach ju-jitsu, z których wyeliminował techniki niebezpieczne dla zdrowia ćwiczących. Ideą, która mu przyświecała, było stworzenie sztuki walki w formie sportu, rozwijającą umysł jak i ciało ćwiczącego, oraz nawiązanie do tradycji japońskich, które pod wpływem “zachodniej techniki i kultury” zaczęły zanikać.

Judo oznacza łagodną, miękką sztukę (drogę). Technika Ko-do-kan Ju-do (szkoła studiowania drogi) została ostatecznie ustalona w 1887 roku w czasie obrad kongresu, na które zostały zaproszone wszystkie szkoły ju-jitsu, które podporządkowały się w ten sposób Kodokanowi. Podstawy teoretyczne były rozwijane aż do roku 1922, kiedy to utworzono Stowarzyszenie Kulturalne Kodokan, które ogłosiło zasady judo:
  • Serioy’ku zen ju (maksymalna skuteczność)
  • Jita kyo ei (wzajemne dobro).
W 1952 roku powstała Międzynarodowa Federacja Judo, której pierwszym prezydentem został syn J.Kano - Risei Kano, a Kodokan stał się pierwszą siedzibą federacji.

W Polsce pierwsza sekcja powstała w 1949 r. przy Warszawskim AWFie. W 1956 roku Polska przystąpiła do Międzynarodowej Federacji Judo, a 17 maja 1957 roku powstał Polski Związek Judo.

Pierwszy międzynarodowy mecz (z Niemcami) odbył się w 1957 roku, pierwsze srebro na Mistrzostwach Europy zdobył Jan Okrój (Arkonia Szczecin), srebro na Olimpiadzie w Monachium zdobył Antoni Zajkowski, a na Olimpiadzie w Montrealu brąz wywalczył Marian Tałaj.

Największym sukcesem polaków była bez wątpienia Olimpiada w Seulu - złoto wywalczone przez Legienia oraz srebro Pawłowskiego. Kolejne lata to kolejne tryumfy polskich judoków. Powtórne złoto Olimpijskie Waldemara Legienia (tym razem w wyższej kategorii wagowej) oraz Pawła Nastuli, Mistrzostwo Świata Juniorów Rafała Kubackiego czy Mistrzostwo Europy seniorów Wiesława Błacha podtrzymały dobrą passę polskich zawodników.

gmina pobiedziskaZadania realizowane w UKS Lider Biskupice oraz UKS Koziołki Jerzykowo
współfinansowane przez Gminę Pobiedziska.

Jesteś tutaj: Start Program szkolenia Historia Ju-jitsu i powstanie JUDO

Najczęściej czytane

Najnowsze wiadomości